No i wywalili mnie

Wywalili mnie z roboty! 

Wiem wiem to nie koniec świata, może trafie do lepszej firmy, tu nie miałam rozwoju...

A wszystko to bzdety bo czuje lekką panikę... 

I nawet nie boje się tego, że nie znajdę sobie pracy, bardziej boję się, że znajdę i jej nie podołam. Nie ma nic gorszego jak poczucie, że sobie nie radzisz. A niestety na początku nie jest łatwo... a nawet trudno i nawet nie chodzi o samą pracę ale o stosunki międzyludzkie... hierarchie w firmie i całą tą otoczkę. O fakt, że trzeba być miłym i uśmiechać się i nie można od razu na początku sobie pomarudzić ale mi się nie chciało dziś przyjść... bo nowemu nie wypada...

I jeszcze to mizdrzenie się na rozmowie kwalifikacyjnej... i pokazywanie się w kryształowym świetle mimo, że nie jestem kryształowa. To nie to, że udaje na rozmowie. Ja naprawdę wiem, że jestem dobra a w pracy daje z siebie wszystko... ale na boga nie jestem poliglotką i nie zjadłam wszystkich rozumów! Za to szybko się uczę i mi się CHCE! Natomiast zdaję sobie sprawę, że powiedzenie czegoś takiego na rozmowie bez rozwodzenia się na temat jakie to mam doświadczenie nie wystarczy!

Cholera...

Wiosna, wiosna ach to Ty!

Dziś jest dobrze...

To pewnie to słońce, które w ostatnim czasie przebiło się przez chmury... Nie dziś go nie ma ale ja lubię taką dobijającą pogodę... Jest dobra.. Do tego jeszcze piosenka "Żegnam Was już czas..." 

Fajna może trochę mało wiosenna ale co z tego... odprężająca..

Wiosna pobudza... choć u mnie pobudziła do życia "wiosenne zmęczenie" Kurcze nawet nie widziałam, że takie jest ;)

Dziś jest dobrze pomimo... pomimo tego co się dzieje w domu... wiecie takie tam perypetie zdrowotne rodzinki.. Trzeba się na tym skupić a nie na sobie...

Myślę, że człowiek który ma faktycznie duże problemy w domu, w życiu gdy od jego wyborów zależy jakość życia innych nie skupia się na swoich wewnętrznych zmorach i radzi sobie lepiej niż ten żyjący w "normalności" i zastanawiający się nad tym co go dziś przytłacza...

Nie wierze zaraz będzie pierwsza wiosenna burza!!!

Kocham to! KOCHAM BURZE!!!

Chyba dlatego, ze to zjawisko jest wyrazem tego co dzieje się we mnie... w środku ale burza jest na zewnątrz i przekracza swoim ogromem wszystko!!!

To nic...

To nic... że wszystko jest takie... No waśnie nie nie wiem jakie... Wszystkie te dni jakby zmemlane... Tylko czasem przeblyski świadomości i ta ciągła huśtawka nastrojów. W jednej chwili śmieje się to utraty tchu a w drugiej rzucam gromami i tylko szkoda mi tych którzy muszą to znosić... Najgorsze są momenty lewitacji... obezwładniające...

Śmiech...

Ot taka głupia sytuacja... Wszyscy płaczą ze śmiechu.... ja też się śmieje... i płaczę... ale dlatego, że tego nie czuje...
Kiedyś śmiech był wyrazem nieposkromionej radości... dziś drobnymi przebłyskami życia, czasem udawanego ale życia... Najgorsze jest to, że gdy się śmieje tak naprawdę to często myślę, czy aby to jest prawda, czy naprawdę tak szczerze to mnie rozbawiło... Dawniej nie analizowałam swojego śmiechu po prostu albo się śmiałam albo nie... Właśnie tą prostotę życia utraciłam na poczet moich psychologicznych samoanaliz... Teraz życie upływa mi na analizach a nie na życiu... takim prawdziwym życiu...

Gra w udawanie...

Siedzę przy stole, niby tu jestem niby rozmawiam... Ale mnie tu nie ma... jestem gdzieś obok... i tylko te małe momenty nieuwagi mnie zdradzaja...
To dziwne bo gdyby kłos obserwował mnie tak z boku to pewnie by pomyślał że żyje w innym świecie... Ostatni raz gdy tak o kimś pomyślałam, że niby tu jest ale myślami błądzi już gdzieś indziej to pomyślałam to o mojej babci.... Następnego dnia zmarła... Ja też boję się, że powoli umieram...

Jest fanstastycznie

Jest po prostu fantastycznie!!!

Było źle i co tu dużo mówić pewnie też tak będzie ale mam dość! Zaczynam się śmiać z mojego nieprzystosowania... co z tego że mam ten swój mroczny świat inni też mają... i żyją... 

Wystarczy tylko się starać tu i teraz... zrobić tą jedną rzecz którą właśnie masz zrobić i olać wszystko inne... Świat się od tego nie zawali... Niestety ;)

A ani mi z tym marudzeniem nie będzie dobrze ani innym... Każdy ma swoją drugą stronę ja też...

Szał pał!

Nie wierze... już dawno się tak nie entuzjazmowałam czymś tak błahym i bzdetnym... a tu proszę praktycznie krzyczałam z radości... Nie wiedziałam, że jeszcze tak potrafię się cieszyć... Otóż ogłaszam wszem i wobec, że ja beznadziejna ignorantka takich rozrywek nie uznająca ułożyłam kostkę mirror cube (takie coś jak kostka rubika tylko bez kolorów) 

Przyznam się szczerze, że nie dawałam sobie żadnych szans tym bardziej jak obejrzałam filmiki instruktażowe... Sadyści robią to tak szybko, że nawet pauzy nie pomagały. I proszę udało się... cieszyłam się jak dziecko... 

Kolejna moja mała ale jakże skuteczna ucieczka....

Mój świat...

To straszne że mój świat kręci się tylko wokół mnie i wokół mojego widzi misie A ja strasznie nie lubię tych moich misi... Może i są ładniutki... ale niezyt milutkie... Takie trochę misie z horrorow. Swoją droga zawsze się zastanawialam czemu Japończycy najbardziej się boją dziewczyn z brudnymi włosami... Wygląda na to że mnie też by się wystraszyli tak koło środy... Kiedyś przeczytałam że kobiety najgorzej wyglądają w środę... i jak tak sobie pomyśle to coś jest na rzeczy... Ot i cały mój myślowy misz masz z którego za dużo nie wynika... Mój mały świat...

Reset...

Szkoda, że coś tak przyjemnego jak kąpiel w pianie nie sprawia przyjemności... Wszystko przez to, że ciągle słyszę swoje myśli i nie umiem się choć na chwilę wyłączyć... Brak mi tych błogich chwil gdy człowiek się delektuje chwilą... i tylko to... O niczym nie myśli, nic z nie słyszy tyko jest... Ale już nie umiem...

Wyłączyć się...

Wolny dzień fajna sprawa... choć nie dla mnie wtedy za dużo myślę... Podobno myślenie ma przyszłość ale nie w moim wypadu u mnie myślenie wiąże się z przekombinowaniem... zawsze wychodzi mi że wszystko jest źle... wtedy przydaje się reset... cokolwiek... najczęściej tv... ona sprawia, że całkowicie się wyłączam od rzeczywistości i na chwilę żyję tą bujdą z filmu... na chwilę nie myślę... Już oko mi tika... śmieje się że mam tik nerwowy... ale wiem, że to naprawdę objaw tego że za dużo myślę....

Nienawidzę być taką marudą... więc zazwyczaj nie jestem... jestem cudownie szczęśliwa... szczęśliwa... szczęśliwa... szczęśliwa... tylko co to znaczy...

Ciągły ruch...

Ciągły ruch... palec na kubku, noga stukająca o stół, niezauważalnie... A jednak coś we mnie siedzi i ewidentnie chce się wydostać...

Bo zwariuje...

Znowu mnie nosi... Czasami czuje się jak bomba zegarowa, problem tylko w tym, że wiem że dziś nie wypale. Może to się stanie za dzień lub dwa ale nie dziś... Dziś będę zbierać wszystko w sobie i magazynowac...